Het kan blijkbaar echt. Eens in de zoveel tijd is een politicus die met een hele sterke opmerking komt. Bovenstaande quote is afkomstig van onze demissionair Staatssecretaris van Onderwijs. Het is jammer dat dit soort opmerkingen altijd pas komen op het moment van dat een kabinet gevallen is, maar toch... Het is natuurlijk niet door te rekenen wat het effect van gedegen opleiding met de welvaart van een land doet, maar dat is ook niet de bedoeling. Feit is namelijk dat de opbrengsten van onderwijs altijd de kosten zullen overstijgen. Kennis is namelijk een zeer bijzonder product; het is een van de weinige producten die blijvend zijn. Alles wat je koopt, kan weer weggegooid worden. Dat is het principe van onze consumptiemaatschappij. Auto’s, boeken, en zelfs tatoeages, het is allemaal vergankelijk. Echter, iets wat je geleerd heb, draag je de rest van je leven bij je. Zelfs al zou je het niet meer willen weten, dan nog kom je er niet vanaf (enige experimenteren met hersenspoeling daargelaten..). En dat maakt onderwijs een uniek product. Laten we daarom hopen dat er ook in volgende regeringen een plekje te vinden is voor deze staatssecretaris. Het zou namelijk mooi zijn als deze zienswijze ook nog uitgevoerd gaat worden. Education blog - Jan Willem Middelburg
“Wie denkt dat kennis duur is, weet niet wat domheid kost”
Het kan blijkbaar echt. Eens in de zoveel tijd is een politicus die met een hele sterke opmerking komt. Bovenstaande quote is afkomstig van onze demissionair Staatssecretaris van Onderwijs. Het is jammer dat dit soort opmerkingen altijd pas komen op het moment van dat een kabinet gevallen is, maar toch... Het is natuurlijk niet door te rekenen wat het effect van gedegen opleiding met de welvaart van een land doet, maar dat is ook niet de bedoeling. Feit is namelijk dat de opbrengsten van onderwijs altijd de kosten zullen overstijgen. Kennis is namelijk een zeer bijzonder product; het is een van de weinige producten die blijvend zijn. Alles wat je koopt, kan weer weggegooid worden. Dat is het principe van onze consumptiemaatschappij. Auto’s, boeken, en zelfs tatoeages, het is allemaal vergankelijk. Echter, iets wat je geleerd heb, draag je de rest van je leven bij je. Zelfs al zou je het niet meer willen weten, dan nog kom je er niet vanaf (enige experimenteren met hersenspoeling daargelaten..). En dat maakt onderwijs een uniek product. Laten we daarom hopen dat er ook in volgende regeringen een plekje te vinden is voor deze staatssecretaris. Het zou namelijk mooi zijn als deze zienswijze ook nog uitgevoerd gaat worden. Stel je voor dat je ooit eens met de trein moet...
Informatiebeveiliging is hot. Wat ooit eens begon met een eenvoudige firewall en je floppies in een afgesloten doosje, is in vijf jaar tijd uitgegroeid tot een ware kunstvorm, compleet met virtual tracking systems en de steeds populairder wordende irisscans. Het lijkt er daarom op dat er op dit moment niets meer veilig is. We kunnen anno 2010 geen elektronisch patiënten dossiers (EPD) meer invoeren, omdat alle werkgevers dan plotseling al je medische gegevens hebben. Je schijnt de gegevens van alle OV-chipkaart houders van internet te kunnen downloaden. En als je de kranten moet geloven gebruiken reclamebedrijven je informatie van Facebook en LinkedIn om je met veel precisie hun rotzooi toe te sturen. Natuurlijk. Informatiebeveiliging is belangrijk, maar er zijn grenzen. Het gevolg: ik moet iedere vier weken al mijn wachtwoorden en logcodes veranderen – en dat blijft niet bij een 1 in een 2 veranderen. Het resultaat is dat ik alles weer rustig op een briefje schrijf en in mijn bureaula bewaar – ik weet dat ik niet de enige ben... Zodoende helpen we met z’n allen het hele systeem rustig weer om zeep. Het wordt daarom hoog tijd dat we informatiebeveiliging vanuit een bepaalde filosofie gaan toepassen. Welke dat is laat ik in het midden. Persoonlijk vind ik het namelijk niet zo’n probleem als de hele wereld weet wat mijn bloedgroep is, welk nummer OV-chipkaart ik gebruik, of wie mijn connecties op LinkedIn zijn. Sterker nog, het is misschien zelfs wel handig als ik ooit een keer in het ziekenhuis beland, of nog erger, een keer met de trein moet... Is er leven na Google?
Afgelopen week las ik in een tijdschrift een artikel met de titel “is er leven na Google?” Het stuk ging over het vertrek van de megazoekmachine uit de Chinese markt, en de impact die dit heeft op de (jongere) Chinese samenleving.
Is het niet bizar dat een bedrijf, dat nog geen tien jaar oud is, zo’n mondiale impact heeft dat mensen zich op dit moment werkelijk afvragen of er ‘leven’ na Google is? Hiermee belichaamt de zoekmachine toch maar weer eens de reputatie dat het het toppunt – het absolute summum – van onze kennismaatschappij is.
Langzaam zijn we de afgelopen jaren toegegaan naar een samenleving waar alles, altijd, op ieder moment op te zoeken is. En dit brengt natuurlijk de logische vraag met zich mee, hoeveel moet je nog weten? Heeft het nog zin om rijtjes, formules of feitjes te leren, als je toch alles kunt opzoeken?
Het antwoord op deze vraag: ja. Er is namelijk een wezenlijk verschil tussen informatie en kennis. Op kennis wordt je beoordeeld, op informatie niet. Mensen die meer weten, kunnen deze kennis toepassen in de praktijk. Het opzoeken van informatie – zelfs bij Google – zal dit effect nooit bereiken. Het is dit wezenlijke verschil waarom het altijd zin zal hebben om door te leren. Of dit nou afkomstig is van een boek, een docent of de meer eigentijdse E-learning modules.
Is er leven na Google? Absoluut!
Pink Education